Stockholm, 13 augustus, 23.10 PM. Wormachtige dingen vallen uit de lucht en graven zich in de grond. Alle elektrische apparaten slaan op hol en kunnen niet meer afgezet worden. Iedereen krijgt barstende hoofdpijn. En dan komen de doden terug, alsof plots duizenden zielen teruggestuurd werden naar de aarde. In lijkenhuizen, op kerkhoven: het dode lichaam krijgt plots een soort simulatie van de ziel terug, zoals die was bij het overlijden. David en zijn zoontje Magnus hebben Eva verloren tijdens een ongeval dat haar afschuwelijk verminkte, maar dat dode ding komt tot leven. Eenmaal hij beseft wat er aan het gebeuren is in Stockholm (en dan ook elders) graaft Mahler zijn dode kleinkind op en verbergt het levende maar toch dode wezen. Elvy krijgt vizioenen van de bijbelse heropstanding en begint een religieuze sekte, haar kleinkind Flora is praktisch maar ook telepatisch begaaft en een van de weinigen die daardoor inzicht krijgt in de heropgestane doden. De politie en het leger worden ingezet: wat doe je met al die doden die plots zomaar rondlopen, de meesten ongewenst door hun nabestaanden (en dan zijn er nog de thrillseekers die voor de lol doden gaan aanvallen en verbranden)? Plaats de doden in concentratiekampen, onderzoek of ze besmettelijk zijn, en dan gaan we ze vernietigen. Maar dan begint het pas: de bedreigde doden ontwikkelen een soort hive telepathie die ze mentaal projecteren op hun belagers. Schijnbaar zinloos geweld breekt overal uit en de kleinschalige ramp gaat van kwaad tot erger.
Lindqvist gooide hoge ogen met zijn originele benadering van vampirisme in ‘Laat de ware binnenkomen’, en ook hier gaat hij op heel hernieuwende wijze tewerk met de problemen die terugkerende doden veroorzaken, zelfs al zijn het geen vleesetende Romero zombies. Het extreem macabere en wansmakelijke wordt heel menselijk als een ouder zijn levend-dode kind verzorgt. Ieder van de personages heeft zijn eigen doelstelling en streeft die na, uiteraard in tegenstrijd met wat de maatschappij wil. Zoals zijn vorige roman (beide worden trouwens verfilmd) een erg originele visie op een onnatuurlijk fenomeen, een griezelroman die zich vastbijt in de menselijke aspecten van een horror icon en die daarbij niets uit de weg gaat. Nouja, voor harde zombielovers: er komt ook heel wat akelige actie en gore bij te pas. Niets voor liefhebbers van realistische thrillers die wel zullen afhaken bij de metafysische finale over de Visser en zijn aas, die aantoont dat wij in onze beperktheid maar een heel klein deel van de werkelijkheid van het universum kennen, en dat het universum heel wat dingen bevat die we misschien best niet te goed leren kennen. Aanrader voor wie eens echt originele horror verkiest met een verrijkende visie.
Eddy C. Bertin ♕♕♕♕