JAMES GRADY: ZES DAGEN VAN DE CONDOR

Ronald Malcolm houdt er een vreemde gewoonte op na. Vanuit het raam van zijn kantoor gadeslaat hij iedere dag een mooi meisje dat door de straat wandelt waar zijn kantoor gelegen is. Dat kantoor, nauwelijks opvallend tussen de andere gebouwen, maar dankzij de witte kleur geeft het dit gebouwtje wel een speciaal etiket. Voor de buurtbewoners en passanten een muf kantoortje waar enkele boekenwurmen in wat boeken zitten te lezen.
Maar eigenlijk is dit gebouw een van de vele undercover gebouwen van de C.I.A. en het team waar Malcolm ook bijhoort onderzoekt wel enkele ‘speciale’ boeken.
Omdat het haast lente is, besluit Malcolm om zijn lunch buitenhuis te nuttigen en sluipt stil via een achterdeur het gebouw uit. Na zijn lunch, en dit in het leuke gezelschap van een frisse stortbui, belandt hij weer in zijn kantoor... alleen treft hij nu al zijn collega’s dood aan.
Dit is meteen het begin van een zeer spannend boek maar ook van de film die Sydney Pollack begin jaren zeventig ervan maakte.
Voor James Grady (toen nog maar 24!) was de periode van honger, kommer en kwel voorbij, want hij schreef dit boek toen hij werkloos was. Dankzij de aankoop van de rechten voor de verfilming ging het een stuk beter met hem.
De film werd omgedoopt tot ‘Three Days Of The Condor’ en de naam Ronald Malcolm werd vervangen door Joe Turner. Waarom is mij nog steeds een raadsel.
Maar dit boek is één van de weinige, doch zeer sterk intrigerende, boeken over spionage ooit geschreven. Het boek laat je geen seconde los en je kunt het dan maar beter in een adem uitlezen. Van een pageturner gesproken.
Voor de filmliefhebbers die deze film niet kennen: dit is een absolute aanrader want de prent werd destijds voor een Oscar genomineerd maar helaas moest hij het zonder het gouden beeldje stellen. Toch is deze film gelijk aan het boek: de intriges stapelen zich op, de spanning is de snijden, de personages komen zéér reëel over en je weet echt niet hoe het allemaal gaat aflopen... tot op de allerlaatste moment. Nagelbijten alom.
Helaas worden zo’n boeken niet meer geschreven. Het tijdperk van schrijvers als Grady en Len Deighton is finaal voorbij.
Alfons Maes ♕♕♕♕♕