SERGEJ LUKJANENKO: SCHEMERWACHT

De Anderen zijn al eeuwen onder ons: vampiers, weerwolven, heksen en tovenaars, sommigen horen tot de Nachtwacht (de aanhangers van het Licht), anderen tot de Dagwacht (aanhangers van het duister). Beide groepen houden elkaar nauwgezet in de gaten, bestrijden elkaar of sluiten compromissen en enkelen houden er heel eigen agenda’s op na. Die basissituatie leerden we al uit de twee vorige delen van deze trilogie: ‘Nachtwacht’ en ‘Dagwacht’. Nu is een gewoon mens achter het bestaan van de Anderen gekomen, en dat kan enkel als in een van de groepen een verrader zit. Beide groepen besluiten even samen te werken om de mol te ontdekken. Lukjanenko volgt het stramien van de vorige boeken: drie korte romans (waarvan de titels ‘Niemandstijd’, ‘Niemandsruimte’ en ‘Niemandskracht’ al veelzeggend zijn voor de strekking van zijn finale) die op elkaar volgen, maar toch enigszins op zichzelf staan als sterk onderscheiden episodes. De ik-figuur is nog steeds Anton (van de Nachtwacht), zijn tegenspeler is Konstantin, een jonge Duistere. Beide groepen zorgen in feite, elk op hun manier (en wel met geheel verschillende doeleinden), voor de kudde: de grote massa gewone mensen die niets van hun bestaan mogen ontdekken. Dan is er natuurlijk nog de Inquisitie, het politieke gekonkel dat niemand spaart en de achterbakse machtsstrijd en de private agenda’s, en nu de Fuaran: het bloed van 12 mensen en een magische formule, uitgesproken in de ruimte, kan van àlle gewone mensen Anderen maken. Een idealistische droom van een enkeling of een globale nachtmerrie voor de Anderen wiens unieke positie zo bedreigd wordt, en dit voor beide partijen?
Lukjanenko rondt zijn macabere trilogie op degelijke manier af (zonder ze écht af te sluiten): een spannende en intrigerende finale, waarbij men als Westerse lezer wel steeds geconfronteerd wordt met het feit dat zijn trilogie zich afspeelt in een alternatieve versie van wat de Soviet Unie nu zou kunnen zijn, wat dus soms voor moeilijk begrijpbare situaties zorgt. Een soort modern Russisch sprookje, maar dan wel een heel duister. Het eerste deel ‘Nachtwacht’ werd in 2004 verfilmd door Timur Bekmambetov en werd (naar men schrijft) de meest bezochte film aller tijden.
Eddy C. Bertin ♕♕♕♕