INTERVIEW MET HARRIET WALTER
Harriet Walters wapenfeit dateert van 1974, toen ze in de
BBC-productie ‘Lickin Hitler’ mocht opdraven.
Op zevenenvijftig jarige leeftijd lijkt ze met een
nominatie als beste actrice voor een British Independent
Film Award karig beloond, maar deze dame wist middels
twee prestigieuze Laurence Olivier Theatre Awards wel
brokken te maken in het theatercircuit en werd op
Nieuwjaarsavond 1999 door koningin Elizabeth II tot
Commander of the Order of the British Empire benoemd. Met
films als ‘Babel’ en ‘Atonement’
lijkt deze verfijnde actrice ook in Hollywood goed bezig
te zijn. Tijd voor een interview, dus!
Walters: Je bent een Belgische journalist, niet waar? Ik
heb ooit een film in jouw land gedraaid.
Je hebt het waarschijnlijk over ‘Villa des
roses’.
Juist! Dat was ik bijna vergeten!
Ik
geloof dat je momenteel een viertal films in
postproductie hebt. Momenteel is er echter vooral veel te
doen rond
‘Atonement’…
‘Atonement’ is de recentste grote productie
waarin ik heb meegespeeld. De ervaring was geweldig, het
was eigenlijk een hemelse film om te kunnen doen. We
namen op tijdens bloedmooie zomerdagen, op een mooie
locatie. Ik was er twee weken, we hadden tien dagen om de
film te maken. Als je ver weg bent van Londen, is het
altijd leuk wanneer je in een mooi hotel kunt verblijven.
Het was er echt idyllisch.
Je hebt al met heel wat verschillende regisseurs
samengewerkt. Joe Wright heeft voor
‘Atonement’ heel wat nominaties
binnengerijfd, waaronder een Golden Globenominatie en
twee voor een BAFTA Film Award. Hoe was het om met zo
iemand samen te werken?
Joe werkte op een manier die acteurs appreciëren. Hij
heeft veel respect voor de verbeelding van de acteurs en
liet ons die ook voeden. Zo liet hij ons voor de opnamen
startten veel tijd doorbrengen in het huis. Hij vroeg ons
dan bijvoorbeeld om eens de keuken of een andere kamer in
te gaan. Daardoor voelde de locatie aan alsof we er ook
echt woonden en voelden we er ons thuis.
Patrick
Stewart en Harriet Walter in
'Anthony'.
Helpt zoiets ook om ene betere band te vormen tussen de
acteurs onderling?
Gewoonlijk gaat het heel anders, maar bij deze keer
hadden we tijd om met elkaar door te brengen en dus
duurde het niet zo lang om te ‘bonden’,
misschien zelfs maar drie of vier uur. We waren allemaal
aan het oefenen op een gelijkaardig accent of een
gelijkaardige stijl en dat kwam heel snel naar boven.
Je
hoort acteurs vaak zeggen dat ze hun regisseur
fantastisch vinden, maar dat is niet zelden gewoon voor
de pr. Jij klinkt echter écht enthousiast over Wrights
manier van aanpak.
Ik denk dat de regisseur geweldig is! Hij is fantastisch,
en dat denk ik ook wanneer ik zijn [ander] werk zie. Toen
ik ‘Pride a Prejudice’ zag, viel het me op
hoe geloofwaardig iedereen was als familie. Soms doe je
een casting en denk je: die acteur is goed voor die rol
en de andere voor een andere rol. Hetzelfde geldt voor
regisseurs. Sommigen zijn goed in het technische aspect
en niet goed met de acteurs of omgekeerd, maar Joe is een
allrounder. Hij schenkt ook veel aandacht aan de kleuren
en texturen van de kamer waarin gefilmd wordt en zelfs
van de meubelen in een scène. Dat heb ik nog niet vaak
gezien, behalve met de Franse regisseur Louis Malle.
Wanneer Joe met ons praatte, wisten we dat zijn oordeel
juist was. Ik kan je niet zeggen waarom we dat wisten,
maar je kunt dat zien door de manier waarop hij met
andere mensen werkt. Je denkt dan: “Hij is juist
over haar, dus zal hij ook wel juist zijn over
mij.” Hij houdt ervan om de verbeelding van zijn
bezetting te gebruiken...
Je hebt het nu al verschillende keren over
‘verbeelding’ gehad. Volgens mij is
creativiteit een van de dingen die iemand kunnen doen
excelleren in een bepaald beroep. Hoe zie je dat
zelf?
De verbeelding waar ik over spreek, heeft gedeeltelijk te
maken met het geloven in jezelf als andere persoon. Je
moet met jezelf beginnen als blanke pagina en dan het
nieuw personage opbouwen vanuit het niets.
Je
hoort nochtans vaak zeggen dat er altijd wel een deel van
de acteur zelf in zijn of haar personages ligt
besloten.
Er zit altijd een deel van jezelf in, omdat je dan jezelf
toewijdt. Het moet vanbinnen komen. Ik bedoel dat je een
verschillende kijk moet hebben in elke rol, maar dat je
ook heel flexibel moet zijn in wie je bent. Je moet
anderen kunnen aanvoelen.
Ik ben ook therapeut, coach en pr-consultant, en ik zeg
vaak tijdens lezingen dat het niet goed is om jouw eigen
karaktertrekken als te gepolariseerd te zien. Door die
aan te voelen als het extreem van een lijn, ga je veel
vlugger vast komen te zitten en onderken je het feit dat
je jezelf ook anders kunt gedragen.
Het is heel belangrijk om jezelf niet te categoriseren,
want dan kan je niet meer veranderen en ontwikkelen. Het
maakt niet uit wie ik zelf ben. Natuurlijk is er een
centrum in mij, maar dat verandert elke dag. Er is
natuurlijk een gemeenschappelijke draad, maar die
dicteert niet wie ik ben. Dat is denk ik wat acteurs
moeten doen. Al kan je die contradictie in een film
natuurlijk niet altijd uiterlijk tonen.
‘Atonement’
is genomineerd voor maar liefst zeven oscars [het
interview vond plaats net voordat de film de Oscar voor
beste muziek won, maar naast de belangrijkere beeldjes
greep – nvdr.] Ga je zelf aanwezig zijn op de
uitreiking?
Ik denk niet dat ik er zal zijn. Ik denk dat mijn
betrokkenheid bij de film te klein is. Ik ga mensen wel
zeggen: je moet me aannemen want dan gaat de film het
goed doen, hahaha! In zekere zin word je een deel van het
publiek en kijk je naar de film als een object. Ik kan
ernaar kijken en zeggen: dat is een geweldige film. Na
een aantal jaar maakt het echter niet meer uit of een
film een grote prijs won of niet en beoordeel je de prent
op zijn eigen merites.
Momenteel zijn er een viertal films waarin je meespeelt
aangekondigd als zijnde in postproductie. Kan je daar
iets meer over vertellen?
Eentje heet ‘The Young Victoria’, met Emily
Blunt als koningin Victoria. De andere prenten zijn
lowbudgetfilms die nog distributie moeten vinden maar ze
vinden allemaal plaats in heel verschillende werelden en
dat vond ik heel. Ik word gewoonlijk aangetrokken tot dat
soort scripts.
De meeste ‘grote’ acteurs laten hun scripts
eerst door iemand anders lezen. Kies je zelf jouw
scenario’s?
Mijn agent neemt alles door en houdt waarschijnlijk
dingen in waarvan ze denkt dat ik er niet in
geïnteresseerd zal zijn, maar ja, ik denk dat ik altijd
mijn scripts heb gekozen. Het is nooit een groot probleem
geweest om een goed scenario te vinden. Op een zekere
manier hebben mensen me gekozen voor de juiste job. Ik
heb nog nooit meegemaakt dat een script absoluut
tegenviel. Ik ben dus verwend!
Dirk Vandereyken