THE RUINS
Low budget horrorfilms die zonder veel gedoe in de bioscoop gedropt worden zijn meestal een pak beter dan de grote kanonnen. Zo ook “The Ruins”, waarin een paar overmoedige adolescenten een dagtrip maken die helaas verkeerd afloopt.
Op het einde van een strand- en hotelvakantie in Yucatan
(Mexico) maken twee Amerikaanse koppels kennis met een
Duitser die hen overhaalt om mee een tripje te maken naar
een pas ontdekte Mayatempel. Bij aankomst krijgen ze het
aan de stok met een plaatselijke stam, die hen probeert
tegen te houden om de overwoekerde piramide te beklimmen.
Niet zonder reden, want het archeologisch team dat
bovenaan de tempel een kamp heeft opgeslagen, blijkt
verdwenen. De situatie wordt almaar hachelijker, zeker
wanneer de klimop ook nog eens van de vleesetende soort
te zijn.
Op afstand bekeken is “The Ruins” een vrij
doordeweekse horrorfilm met vele bekende ingrediënten.
Een bende onverantwoordelijke snaken met rondgierende
hormonen die om problemen vragen, het is niet bepaald
origineel. Naar aloude traditie worden de meest promiscue
het zwaarst aangepakt en dat is hier niet anders. Wie
temidden een crisissituatie nog tijd heeft voor gefoefel
onder de slaapzak, dat is behoorlijk – welja
– van de pot gerukt. Maar al bij al hebben we best
genoten van deze (korte) film die het vaste stramien toch
een originele invalshoek weet te geven. De film
concentreert zich veeleer op de reacties van de
personages dan op de horror zelf. Deze ingetoomde aanpak
werkt meestal beter en dat is hier ook het geval: wanneer
de gruwel dan wel expliciet wordt, komt die dubbel zo
hard aan. Wees dus maar gewaarschuwd: wie ongemakkelijk
wordt van lichaamsverminkingen en operaties in penibele
omstandigheden laat “The Ruins” best links
liggen.
Zoals dat gaat in dit soort films zijn zowel de regisseur
als de cast nobele onbekenden. Aangezien dit een
onverwachte hit werd, kunnen we ons weer aan een resem
sequels verwachten. Dat lijkt mij een slecht idee omdat
de kwaliteit in zo’n filmreeks snel de dieperik
ingaat. Deze (eerste?) film kon er nog net mee door,
hoewel het einde zeer teleurstellend is en de scenarist
(die ook de roman heeft geschreven die aan de basis lag)
niet goed wist waar hij met zijn premisse naar toe wilde.
Maar de visuele effecten en de kordate regie tillen deze
prent toch boven de middelmaat uit.
Gert Van den Berghe
☆☆
